Οκαταρινέτα: ... πάει ... τέρμα ... έληξε ...
Μπελατσιτσίξ: γιατί μονολογείς Οκαταρινέτα ;
Οκαταρινέτα: ... και μονολογώ ... και κλαίω ... και παραμιλώ ... και πνίγω τον πόνο μου στο κρασί (...αν και με τον καύσωνα, δεν πάει το κρασί) ...
Μπελατσιτσίξ: ... τί ακριβώς θρηνούμε ;
Οκαταρινέτα: ... τον θάνατο του κοινωνικού κράτους ...
Μπελατσιτσίξ: ... α, όχι, φίλε μου ... εδώ σε βρίσκω λάθος ... το κοινωνικό κράτος έχει χρόνια που έχει πεθάνει ...
Οκαταρινέτα: ... και τότε, εγώ, τί κάνω ; ... ποιόν θρηνώ ;
Μπελατσιτσίξ: ... θρηνείς τον εαυτό σου ... κι όλους εμάς τους υπολοίπους ... παράπλευρες απώλειες, βλέπεις, του μακαρίτη ... του κοινωνικού κράτους, ντε ...
ΚΚΕ: Θάνατος της κοινωνικής ασφάλισης το νέο ασφαλιστικό
